Woensdag 1 april, 12.00 uur. Mijn collega en ik zitten 10 kilometer bij elkaar vandaan achter de computer en starten een Teams-vergadering met onze groep 6. We hebben ze gevraagd om allemaal in gymkleren klaar te zitten voor een groeps-workout. 1 aprilgrap natuurlijk. 


Ik roep de kinderen op, het geluid zwelt aan en na een paar minuten is de virtuele chaos compleet. Het is de eerste keer dat we met de hele groep tegelijk online proberen te zijn en ik weet het zeker: dit had efficiënter gekund. Ik had tóch het filmpje van collega André de Haan van De Bosbouwers moeten volgen. Ondertussen komt Man de woonkamer binnen. Wat is híer aan de hand? Ik sta voor de computer luid aanmoedigingen roepend jumping jacks te doen en uit dat ene kleine speakertje komt de herrie van een heel schoolplein. Er wordt gelachen, geschreeuwd en “Juf, juf, juf!” geroepen. Man vlucht verschrikt de deur uit. Ik ben in mijn element. 


De kinderen zijn lief, enthousiast en positief

Na een korte bewegings-break kletsen we nog even verder met de kinderen. Het helpt enorm dat ze nu hun eigen microfoon hebben uitgezet. Zoon loopt langs en swipet terloops iets op het scherm, waardoor ik ineens het kind in beeld zie dat aan het woord is. Hé, handig! Wat zijn de kinderen lief, enthousiast en positief! Ze doen goed hun best op hun huiswerk. Ze doen dat meestal in de ochtend en gaan in de middag in de tuin hockeyen, op hun bed turnen of in de woonkamer tafeltennissen. (“Nee, daar was mama niet zo blij mee. Er is al één lamp stuk.”) Ze zijn allemaal nog gezond. Alleen de hond van Dex is ziek. En de oma van Lieke, maar dat was ze al. Wel jammer dat ze niet op bezoek mag. Ze vragen of de natuurtoets nog wel doorgaat, want daar hadden ze al voor geleerd. En of ze toch nog hun spreekbeurt mogen houden? Grappig om te merken dat hun leven gewoon doorgaat, het liefst met alles erop en eraan. 


De ouders zijn betrokken, positief en dankbaar 

Hoe is dat voor de ouders? Over het algemeen zijn ook zij betrokken, positief, en dankbaar voor de manier waarop de school de kinderen thuis probeert te begeleiden. Ze verbazen zich over het gemak waarmee de kinderen hun weg vinden in de digitale wereld en vinden het over het algemeen best leuk om ook eens in ‘een juffenhuid’ te kruipen. 











Enkele quotes van ouders:

“Ik moest de eerste dagen even wennen aan het ‘juffen’, zeker in combinatie met het doen van mijn eigen werk. Maar ondertussen geniet ik ervan; samen het werk doornemen, dictee afnemen, rekensommen controleren – heerlijk, haha...”

Dag 1 coronacrisis, acht uur in de ochtend: “Is het huiswerk er al?” Dag 14 coronacrisis thuis: Ik blijf twee uurtjes thuis om het huiswerk op te starten en er te zijn voor de kinderen, voordat ik naar mijn werk vertrek. Om negen uur: “Mam, kun je niet naar je werk gaan? Ik heb de computer nodig en kan het zelf ook wel.”

Quote van de kids via app naar mijn werk: “Het bellen lukte niet met de computer, dus heb ik een app gedownload op de iPad en dat lukte wel!”

“Sinds de kinderen niet meer naar school gaan en de wereld een klein beetje stilstaat, zijn de kleine momenten in het leven zoveel belangrijker en intenser geworden. We genieten van elke dag, ook al is het soms een uitdaging. Even stil staan is ook een geschenk.”

Moeder, met handen in het haar: “En waar vind ik deze opdracht nou weer?” Zoonlief: “Ik weet dat wel, mama!”

Mijn dochter riep gisteren tegen mij: “Jij bent geen juf en ik ben geen werknemer!"
“Heel toepasselijk: Alle begin is moeilijk, maar al doende leert men.”

“Wij hebben vooral een nóg grotere waardering voor jullie, de échte juffen, ontwikkeld. Driemaal chapeau voor het feit dat jullie het lesmateriaal binnen 24 uur hebben omgetoverd tot een digitaal programma, waar de kinderen grotendeels zelf mee uit de voeten kunnen. Het is even buffelen, maar makkelijker hadden jullie het voor mij niet kunnen maken! Dank daarvoor!”  


Schoolplein in de woonkamer

Woensdag 1 april, 12.00 uur. Mijn collega en ik zitten 10 kilometer bij elkaar vandaan achter de computer en starten een Teams-vergadering met onze groep 6. We hebben ze gevraagd om allemaal in gymkleren klaar te zitten voor een groeps-workout. 1 aprilgrap natuurlijk. 


Ik roep de kinderen op, het geluid zwelt aan en na een paar minuten is de virtuele chaos compleet. Het is de eerste keer dat we met de hele groep tegelijk online proberen te zijn en ik weet het zeker: dit had efficiënter gekund. Ik had tóch het filmpje van collega André de Haan van De Bosbouwers moeten volgen. Ondertussen komt Man de woonkamer binnen. Wat is híer aan de hand? Ik sta voor de computer luid aanmoedigingen roepend jumping jacks te doen en uit dat ene kleine speakertje komt de herrie van een heel schoolplein. Er wordt gelachen, geschreeuwd en “Juf, juf, juf!” geroepen. Man vlucht verschrikt de deur uit. Ik ben in mijn element. 


De kinderen zijn lief, enthousiast en positief

Na een korte bewegings-break kletsen we nog even verder met de kinderen. Het helpt enorm dat ze nu hun eigen microfoon hebben uitgezet. Zoon loopt langs en swipet terloops iets op het scherm, waardoor ik ineens het kind in beeld zie dat aan het woord is. Hé, handig! Wat zijn de kinderen lief, enthousiast en positief! Ze doen goed hun best op hun huiswerk. Ze doen dat meestal in de ochtend en gaan in de middag in de tuin hockeyen, op hun bed turnen of in de woonkamer tafeltennissen. (“Nee, daar was mama niet zo blij mee. Er is al één lamp stuk.”) Ze zijn allemaal nog gezond. Alleen de hond van Dex is ziek. En de oma van Lieke, maar dat was ze al. Wel jammer dat ze niet op bezoek mag. Ze vragen of de natuurtoets nog wel doorgaat, want daar hadden ze al voor geleerd. En of ze toch nog hun spreekbeurt mogen houden? Grappig om te merken dat hun leven gewoon doorgaat, het liefst met alles erop en eraan. 


De ouders zijn betrokken, positief en dankbaar 

Hoe is dat voor de ouders? Over het algemeen zijn ook zij betrokken, positief, en dankbaar voor de manier waarop de school de kinderen thuis probeert te begeleiden. Ze verbazen zich over het gemak waarmee de kinderen hun weg vinden in de digitale wereld en vinden het over het algemeen best leuk om ook eens in ‘een juffenhuid’ te kruipen. 




“Ik moest de eerste dagen even wennen aan het ‘juffen’, zeker in combinatie met het doen van mijn eigen werk. Maar ondertussen geniet ik ervan; samen het werk doornemen, dictee afnemen, rekensommen controleren – heerlijk, haha...”

Enkele quotes van ouders:

Dag 1 coronacrisis, acht uur in de ochtend: “Is het huiswerk er al?” Dag 14 coronacrisis thuis: Ik blijf twee uurtjes thuis om het huiswerk op te starten en er te zijn voor de kinderen, voordat ik naar mijn werk vertrek. Om negen uur: “Mam, kun je niet naar je werk gaan? Ik heb de computer nodig en kan het zelf ook wel.”

Quote van de kids via app naar mijn werk: “Het bellen lukte niet met de computer, dus heb ik een app gedownload op de iPad en dat lukte wel!”

“Sinds de kinderen niet meer naar school gaan en de wereld een klein beetje stilstaat, zijn de kleine momenten in het leven zoveel belangrijker en intenser geworden. We genieten van elke dag, ook al is het soms een uitdaging. Even stil staan is ook een geschenk.”

Moeder, met handen in het haar: “En waar vind ik deze opdracht nou weer?” Zoonlief: “Ik weet dat wel, mama!”

Mijn dochter riep gisteren tegen mij: “Jij bent geen juf en ik ben geen werknemer!"
“Heel toepasselijk: Alle begin is moeilijk, maar al doende leert men.”

“Wij hebben vooral een nóg grotere waardering voor jullie, de échte juffen, ontwikkeld. Driemaal chapeau voor het feit dat jullie het lesmateriaal binnen 24 uur hebben omgetoverd tot een digitaal programma, waar de kinderen grotendeels zelf mee uit de voeten kunnen. Het is even buffelen, maar makkelijker hadden jullie het voor mij niet kunnen maken! Dank daarvoor!”  

Bekijk voorgaande edities

Meer Primair wordt gevormd door zeventien basisscholen, gelegen in de woonkernen Abbenes, Buitenkaag, Badhoevedorp en Hoofddorp. De stichting is hiermee werkgever van 540 medewerkers, die onderwijs verzorgen voor circa 5500 leerlingen in de Haarlemmermeer
Volledig scherm